Lichtarz cynowy, Królestwo Polskie, Zamość 1859

Lichtarz o wysokiej, smukłej formie, osadzony na trójnożnej podstawie o wyraźnie profilowanych, dekoracyjnie wyciętych krawędziach. Podstawa rozszerza się ku dołowi, zakończona trzema krótkimi, stylizowanymi nóżkami. Trzon lichtarza jest silnie artykułowany – składa się z naprzemiennie zwężających i rozszerzających się segmentów o formach kulistych i pierścieniowych, nadających całości rytmiczny, wertykalny charakter.
Górna część zakończona jest szeroką, płaską profitką z centralnym, pionowym kolcem do osadzania świecy. Powierzchnia metalu nosi ślady naturalnej patyny, przetarć oraz drobnych nierówności wynikających z użytkowania i wieku. Na korpusie widoczna jest ryta inskrypcja fundacyjna odnosząca się do Antoniego Pasyka z Zamościa oraz daty 1859: Fundator Antoni Pasyk z Zamościa 1859,
Wysokość 73 cm.
Stan jak na zdjęciach.
Okazały cynowy lichtarz ufundowany dla nieznanej świątyni - sądząc po opisie - znajdującej się w/lub niedaleko od Zamościa. Prezentowany lichtarz stanowi przykład XIX-wiecznego wyposażenia sakralnego o charakterze fundacyjnym, typowego dla obszarów dawnej Rzeczypospolitej pod zaborami. Inskrypcja wskazująca fundatora – Antoniego Pasyka – wpisuje obiekt w tradycję donacji świeckich na rzecz świątyń, będących zarówno aktem religijnej pobożności, jak i świadectwem statusu społecznego. Forma lichtarza odpowiada rozpowszechnionym w XIX wieku typom używanym w kościołach katolickich na terenach Korony i Litwy, gdzie dominowały wysokie, stabilne konstrukcje o profilowanych trzonach i szerokich podstawach.
Bardzo podobne typy lichtarzy występowały na terenach dawnej Korony i Litwy - niemal identyczny znajdował się jeszcze w okresie międzywojennym w kościele św. Michała w Wilnie.