Praca dwustronna, olej na kartonie, sygnowany:
1. Na awersie: "W. Dawidowski"
2. Na rewersie: "J. Makowski"
Wymiary w ramie: 29x40 cm (prace: 16x27 cm)
Wacław Dawidowski (Pobojewo k. Mińska 1882 - 1962 Sopot) – polski malarz i pedagog. Po ukończeniu szkoły realnej w Białymstoku od 1904 studiował na wydziale handlowym Politechniki Ryskiej, po roku zrezygnował ze studiów w Rydze. Wyjechał do Moskwy, gdzie studiował w Szkole Sztuk Pięknych oraz pobierał lekcje w pracowni Piotra Kielina. Po ukończeniu nauki powrócił do Wilna, gdzie został nauczycielem rysunku, od 1924 do 1945 uczył w wileńskiej Państwowej Szkole Technicznej. W wolnym czasie tworzył, w 1924 podczas Wystawy Sztuki i Rzemiosła w Wilnie otrzymał Wielki Srebrny Medal. Podczas repatriacji znalazł się w Gdańsku, został wykładowcą w Państwowym Instytucie Sztuk Plastycznych.
Józef Makowski (Toruń 1914 – 1997) rzeźbiarz, malarz, grafik, żołnierz Armii Krajowej. W latach 1936-1939 studiował pod kierunkiem prof. Breyera na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Makowski brał udział w wojnie wrześniowej 1939 r. Walczył w Powstaniu Warszawskim, gdzie został ciężko ranny. Po upadku powstania został przewieziony do obozu w Gross Lűbors, a potem do szpitala w Altergrabow. Po wyzdrowieniu został osadzony w obozie jenieckim – w Sandbostel. W tym obozie powstały jego pierwsze portrety, tam poznał K. I. Gałczyńskiego, R. Bratnego i J. Dobraczyńskiego. Przyjaźń z tym pierwszym zaowocowała kilkoma portretami, które Makowski wykonał Gałczyńskiemu. Po zakończeniu wojny przyjechał do Bydgoszczy, gdy dowiedział się, że organizatorzy wystawy z okazji 600-lecia miasta poszukują plastyka do wystroju wystawy przemysłowej. Śladem po tej pracy jest zakątek z ceglaną bramką w parku Kazimierza Wielkiego. Następnie był kierownikiem artystycznym pracowni kamieniarskiej, potem pracował w Zakładach Ceramiki Budowlanej w Fordonie. W 1947 r. został zatrudniony jako spiker w Polskim Radiu. Swoją działalność artystyczną związał z Bydgoszczą, dla której wykonał wiele prac rzeźbiarskich. Zajmował się wieloma dziedzinami sztuki: medalierstwem, metaloplastyką, malarstwem, architekturą wnętrz. Do najważniejszych prac należy zaliczyć jego rzeźby monumentalne i pomnikowe ( m. in. pomnik Fryderyka Chopina i pomnik Ignacego Paderewskiego przed głównym wejściem do Filharmonii Pomorskiej w Bydgoszczy). Inne znane prace to: pomnik w fordońskiej Dolinie Śmierci, fontanna w parku Kazimierza Wielkiego. Spod jego dłuta wyszły również: tzw. Złamana Róża – rzeźba symbolizująca mord na bydgoskich gimnazjalistach w 5 IX 1939 r., Pomnik Lotników Ziemi Bydgoskiej, obelisk ku czci pomordowanych podczas II wojny światowej mieszkańców dzielnicy Szwederowo oraz monument ku czci poległych kolejarzy na placu przed Dyrekcją Kolei. Był również stałym rysownikiem i grafikiem „Gazety Pomorskiej”. Uczestniczył w kilkunastu wystawach okręgowych w Bydgoszczy oraz w ekspozycjach ogólnopolskich m.in. w Radomiu i Zakopanem. Warszawska „Desa” wystawiała jego prace metaloplastyczne we Florencji (Włochy) w 1968 r. Uczestniczył w Ogólnopolskim plenerze rzeźbiarskim w Biskupinie (1972), którego był komisarzem. W 1994 r. w bydgoskim BWA odbyła się wystawa twórczości z okazji jubileuszu 80-cio lecia Józefa Makowskiego. Jego prace znajdują się w zbiorach: Ministerstwa Kultury i Sztuki, Urzędzie Miejskim, Urzędzie Wojewódzkim w Bydgoszczy, w Muzeum Okręgowym im. L. Wyczółkowskiego i w Muzeum Pomorskiego Okręgu Wojskowego (obecnie Muzeum Wojsk Lądowych) w Bydgoszczy. Wiele jego prac znajduje się w prywatnych kolekcjach, min. w Bydgoszczy, Poznaniu, Warszawie i za granicą m.in. w Japonii, Niemczech i Belgii. Józef Makowski aktywnie działał społecznie, m.in. w Związku Polskich Artystów Plastyków, do którego należał od 1946 r. W Towarzystwie Przyjaciół Sztuki, którego był współzałożycielem, pełnił funkcję przewodniczący sekcji plastycznej. Był członkiem komisji rzeczoznawców Pracowni Sztuk Plastycznych i ,,Art Region” oraz rady Spółdzielni „Plastyka” w Warszawie. Za swoją działalność artystyczna i społeczną został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (1976), otrzymał również odznaki honorowe: Zasłużonego Działacza Kultury (1967), Tysiąclecia Państwa Polskiego, Szeląga Bydgoskiego (1970) i Medal Prezydenta Bydgoszczy (1994).
