Szabla husarska polsko-węgierska, XVII w.

dł. szabli 958 mm, dł. głowni 824 mm, szer. głowni u nasady 31 mm, grubość grzbietu u nasady 7 mm, masa szabli 800 g

R ę k o j e ś ć otwarta, oprawa żelazna. Jelec krzyżowy, o przekroju owalnym, z długimi ramionami oraz długimi wąsami. Trzon drewniany, oklejony czarną skórą z karbami poprzecznymi, połączony nitem z trzpieniem głowni. Głowica stalowa, kształtu owalnego, zakuta trzpieniem głowni na podkładce o kształcie rombu. G ł o w n i a stalowa, profilowana z młotkiem zastawy i młotkiem pióra. Obustronnie profilowana w dwie bruzdy przygrzbietowe. Środkowa bruzda biegnie do połowy obusiecznego, długiego pióra. Sztych przygrzbietowy. Na zewnętrznej stronie, na wysokości zastawy, bite znaki płatnerskie: dwa sierpy skierowane ku sobie z trzema punktami na końcach. Dodatkowo, w linii sierpów, wybite po trzy punkty z każdej strony – takie oznakowanie stosowano w Styrii.
stan zachowania: 4/4