고급검색 고급검색
1

Roman Kramsztyk (1885 Warszawa-1942 tamże), Akt kobiecy

add 나의 메모 
경매품 설명
견적: 99 338 - 121 413 EUR
olej, płótno, 99 × 81,5 cm
sygn. p. d.: Kramsztyk
Wystawiany:
-Roman Kramsztyk 1885–1942 [wystawa monograficzna], Galeria Sztuki Współczesnej Zachęta, 1997 r.
Reprodukowany:
-Roman Kramsztyk 1885–1942 [wystawa monograficzna], Galeria Sztuki Współczesnej Zachęta, luty-marzec 1997, red. Renata Piątkowska, Magdalena Tarnowska, poz. 194 il. s.147.

Już od początków twórczości najważniejszym tematem dla Kramsztyka był człowiek. Z biegiem czasu portret (rzadziej kompozycje figuralne) zaczął zdecydowanie dominować w dorobku malarza i jest jego najciekawszą częścią. W galerii portretu tworzonej latami przez artystę znajdziemy zarówno wizerunki przyjaciół, rodziny, literatów, aktorów i malarzy, jak i pań z towarzystwa, ministrów, premierów, dzieci, a także „typy egzotyczne” – Murzynów i Ludzi Wschodu: Chińczyków i Japończyków (Piątkowska R., Między „Ziemiańską” a Montparnasse’em: Roman Kramsztyk, Warszawa 2004 r., s. 99).

„W portrecie – mówił artysta w wywiadzie dla „Kuriera Czerwonego” – chodzi mi przede wszystkim o ujawnienie, o wydobycie treści malarskiej, tkwiącej w modelu. Stąd pochodzi fakt, że portrety moje nie są właściwie tak zwanymi podobiznami, gdyż postać, czy głowa ludzka jest w nich tylko organiczną treścią pewnej kompozycyjnej całości ściśle podległej ogólnym rządzącym nią prawom. (…) Zaznaczam to bowiem silnie, że interesuje mnie jedynie malarska, nie literacka strona modela, czy tematu. Dlatego każdy mój obraz jest kompozycją, nie kopiowaniem natury.” (cyt. za: Piątkowska R., Między „Ziemiańską” a Montparnasse’em: Roman Kramsztyk, Warszawa 2004 r., s. 99–103)

W malarskim ouvre Kramsztyka nie zabrakło również i aktów, które artysta malował głownie w latach 30-tych XX wieku. Artysta wielokrotnie powtarzał ujęcia tych samych modelek. „Jego „akty” posiadają nutę wyostrzonego realizmu. W ich ciałach, gładkich i zdrowych, o jędrnych i zachęcających krągłościach, krąży krew, jaką rodzi żyzna ziemia Południa. Dla swoich portretów i postaci, podobnie jak i dla aktów, Kramsztyk chętnie wybiera pozy spokojne, gesty powolne, umiarkowane.”
E. Woroniecki, L’Art polonais à Paris. Expositions: de M. R. Kramsztyk chez Druet j.., „La Pologne politique, economique, litteraire et artistique” 1929, półr. I, s. 19–21.

Na prezentowanym na aukcji obrazie Kramsztyk najprawdopodobniej uwiecznił postać Carlotty Bologny – wielkiej przyjaciółki artystki i jednocześnie jego ulubionej modelki. Jak wspominała: „Pozowałam przeciętnie od godziny dziesiątej do drugiej, a każdy z portretów malował dwa do trzech tygodni. Roman mówił, że sporo czasu malował też bez mojej obecności, co zdarza się również mnie, kiedy maluję portret. (…) Był to człowiek niesłychanej dobroci delikatności, przez cały czas pozowania rozmawialiśmy na rożne tematy, które nas wtedy interesowały. Potem nadrabiał to, gdy zostawał sam z płótnem” w: R. Piątkowska, Roman Kramsztyk 1885–1942. Wystawa monograficzna luty-marzec 1997, Warszawa 1997, s. 209. Po latach Carlotta wspominała: „W życiu naszym liczą się spotkania z ludźmi. Spotkanie z Romanem zaliczam do najpiękniejszych w moim życiu – spotkałam człowieka bardzo wrażliwego, pełnego dobroci, dowcipnego, inteligentnego i wielkiego artystę” (List Carlotty Bologna do Krzysztofa Prochaski, 8 VIII 1995, r. cyt. za: Piątkowska R., Między „Ziemiańską” a Montparnasse’em: Roman Kramsztyk, Warszawa 2004 r., s. 9

Carlotta Bologna (1909 Gandawa – 2001 Kraków) – aktorka i malarka włoskiego pochodzenia. Do piątego roku życia wychowywała się w Parmie, w 1914 r. przeniosła się z matką do Warszawy i na stałe związała swoje losy z Polską. W stolicy ukończyła Instytut Filmowy powołany do życia przez reżysera Wiktora Biegańskiego, za którego wyszła za mąż w 1927 r., oraz trzyletnią Szkołę Baletową prowadzoną przez Janinę Mieczyńską. Jej debiut aktorski miał miejsce w 1928 r., kiedy to zagrała w filmie „Huragan”. Jednak rozgłos przyniosła jej rola Ireny w realizacji „Kobieta, która grzechu pragnie” (1927) oraz dwa lata później kreacja w „Kobieta, która się śmieje” (1929). Za namową męża porzuciła aktorstwo i zajęła się malarstwem. W latach 1930–1938 studiowała na ASP w Warszawie i później w Krakowie, kształtując swój malarski styl pod kierunkiem Tadeusza Pruszkowskiego i Wojciecha Weissa. Jej twórczość wpisywała się w nurt malarstwa metafizycznego, w dorobku dominujące były martwe natury i pejzaże. Wielokrotnie była nagradzana, w tym w 1959 r. brązowym medalem z rąk Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie oraz w 1977 r. medalem Stanisława Wyspiańskiego, który wręczył artystce prof. Karol Estreicher. Przyjaźniła się z wieloma artystami, w tym z Romanem Kramsztykiem i Alfonsem Karpińskim, przez których była portretowana.
경매
미술품 경매
gavel
날짜
09 오월 2020 CEST/Warsaw
date_range
시작각겨
83 885 EUR
견적
99 338 - 121 413 EUR
판매가격
입찰 없음
경매품이 더 이상 유효하지 않습니다
조회수: 109 | 관심있는 경매품: 0
경매

Sopocki Dom Aukcyjny

미술품 경매
날짜
09 오월 2020 CEST/Warsaw
경매 진행과정

미리 경매참여신청을 한 경매에만 입찰할 수 있습니다. 경매참여신청을 하려면 선택한 경매품 옆의 '경매참여신청' 버튼을 클릭하세요

경매 수수료
18.00%
OneBid는 추가 입찰 수수료를 부과하지 않습니다.
더 높은 입찰가
  1
  > 50
  1 000
  > 100
  2 000
  > 200
  5 000
  > 500
  10 000
  > 1 000
  30 000
  > 2 000
  100 000
  > 5 000
  200 000
  > 10 000
  500 000
  > 20 000
  1 000 000
  > 50 000
 
규정
경매정보
FAQ
판매자 정보
Sopocki Dom Aukcyjny
연락처
Sopocki Dom Aukcyjny (Sopot, Sztuka dawna)
room
ul. Bohaterów Monte Cassino 43
81-768 Sopot
phone
+48 58 550 16 05
public
운영시간
월요일
11:00 - 18:00
화요일
11:00 - 18:00
수요일
11:00 - 18:00
목요일
11:00 - 18:00
금요일
11:00 - 18:00
토요일
11:00 - 15:00
일요일
운영 종료시간
이 작가의 작품을 구매하신 고객님께서는 다음 경매품도 구매하셨습니다
keyboard_arrow_up