Kruszyński Tadeusz, Skarbiec Katedry Wawelskiej i Muzeum Metropolitalne. Zeszyt 3 [1928]

Tytuł: Skarbiec Katedry Wawelskiej i Muzeum Metropolitalne. Zeszyt 3.

Autor: Ks. dr Tadeusz Kruszyński - Tadeusz Albin Kruszyński (1884-1959) [duchowny, historyk sztuki, konserwator metropolitalny, ostatni dziekan Wydziału Teologicznego UJ, profesor ATK w Warszawie].

Wydawca: Kraków, nakładem Miejskiego Muzeum Przemysłowego im. dra Adriana Baranieckiego.

Rok wydania: [1928].

Format: 25,5 cm.

Objętość: 40, [1] s., il.

Oprawa: Oryginalna papierowa okładka wydawnicza.

„Skarbiec Katedry Wawelskiej i Muzeum Metropolitalne” to cykl zeszytów ks. Tadeusza Kruszyńskiego wydawany w Krakowie w drugiej połowie lat dwudziestych i na początku lat trzydziestych. Zeszyty są poświęcone kolejnym zabytkom skarbca katedry na Wawelu - jednego z najcenniejszych kościelnych zbiorów sztuki w Polsce. Skarbcem opiekuje się Kapituła Katedralna Krakowska, która w 1906 roku powołała Muzeum Katedralne. Każdy zeszyt był osobną, ilustrowaną monografią konkretnego obiektu lub zespołu zabytków. W 1927 roku ukazała się w tym cyklu rozprawa „Ornat i dalmatyki z Żywca i ich holandzkie pochodzenie”, odbita w 500 numerowanych egzemplarzach, w okładce rysowanej przez Józefa Mehoffera. W serii ukazały się także m.in. studium „Srebrny relikwiarz średniowieczny w skarbcu Katedry Wawelskiej” oraz, jako zeszyt 6 (1930), „Ornat Piotra Kmity i ołtarz św. Antoniego fundacji Kmitów w Katedrze Wawelskiej”. Oferowany zeszyt 3 ukazał się nakładem Miejskiego Muzeum Przemysłowego w Krakowie, instytucji założonej w 1868 roku przez Adriana Baranieckiego. Cykl Kruszyńskiego do dziś bywa cytowany w literaturze przedmiotu, m.in. w najnowszych studiach nad tzw. kompletem żywieckim i skrzyneczką saraceńsko-sycylijską z wawelskiego skarbca.

Tadeusz Albin Kruszyński urodził się 1 marca 1884 roku w Dublanach pod Lwowem jako syn zoologa Stanisława Kruszyńskiego. Studiował teologię na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 1907-1914 był wikariuszem w Bolechowicach i Wieliczce, a w 1912 roku uzyskał doktorat z teologii. Już przed pierwszą wojną światową zajmował się historią sztuki - w Krakowie ukazała się wówczas jego książka „Stary Gdańsk i historia jego sztuki”. Od roku akademickiego 1919/20 wykładał historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim. Habilitował się w 1925 roku w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych i ponownie w 1929 roku na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Od 1923 roku był konserwatorem metropolitalnym, a od 1933 roku sekretarzem komitetu restauracji katedry. W czasie wojny więziono go w obozie Sachsenhausen, później uczestniczył w tajnym nauczaniu. Był ostatnim dziekanem Wydziału Teologicznego UJ przed jego likwidacją. W Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie kierował Katedrą Historii Sztuki Kościelnej, od 1956 roku jako profesor zwyczajny. Zginął 23 lipca 1959 roku w Zakopanem, potrącony przez motocykl.

Proweniencja tego egzemplarza pozostaje nieustalona - w woluminie nie odnotowano pieczęci instytucjonalnych ani zapisów własnościowych.

Zeszyt z cyklu monografii skarbca wawelskiego - dla badaczy złotnictwa i rzemiosła artystycznego, historyków sztuki sakralnej oraz zbieraczy cracovianów i wawelianów.

Pierwsze wydanie. Blok zwarty, papier czysty, materiał ilustracyjny kompletny. Papierowa okładka wydawnicza luźna, z ubytkami papieru.

ID Katalogowy: 17187x3-25-A-X