drzeworyt barwny, tusz, papier, 37,5x25 cm, na marginesie oznaczenia rzemieślników: rzeźbił Ito Susumu, drukował Sato Keizo, tłoczenia w partii ośnieżonych drzew
Drzeworyt został wydany przez Stowarzyszenie Twórców Grafiki Tradycyjnej w Tokio, z poszanowaniem tradycyjnych technik japońskiego druku drzeworytniczego. Praca urzeka subtelnością odcieni i delikatnością reliefu widocznego w przedstawieniu śniegu. Nadaje to grafice namacalną obecność i dodatkowo podkreśla cichą poetyckość sceny. Przedstawiona tutaj sceneria w rzeczywistości już nie istnieje; wszystkie trzy budowle zostały zastąpione nowymi. Stoimy pod dawną bramą Kaminari-mon (znacznie większą od obecnej) i spoglądamy wzdłuż rzędu sklepów w kierunku Nio-mon, czyli „bramy”, która została zastąpiona przez „Hozo-mon”. A pagoda – widoczna tutaj po prawej stronie – została po wojnie odbudowana po lewej stronie.
Hiroshige Andō, zwany także Hiroshige Utagawa, to jeden z najbardziej znanych japońskich malarzy i grafików. Jego ojciec, Andō Genuemon, był samurajem niskiej rangi i oficerem brygady strażackiej. Od szesnastego roku życia Hiroshige kształcił się w pracowni Utagawy Toyohiry, pod którego pod opieką rozwijać umiejętności i talent. Młody Hiroshige nasiąkał artystyczną atmosferą, jednocześnie pomagając w codziennym życiu brygady ojca. Dopiero w wieku 27 lat postanowił w zupełności pójść drogą twórczości artystycznej. Po śmierci nauczyciela w 1822 r. zaproponowano mu objęcie pracowni po mistrzu, jednak Hiroshige zrezygnował z oferty i postawił na samodzielność. Dorobek artystyczny Hiroshige do dziś nie został w pełni skatalogowany, ale szacuje się, że powstało około 5000 dzieł, przede wszystkim w technice barwnego drzeworytu. Swoją karierę zaczynał od portretów pięknych kobiet (bijin-ga) i wizerunków aktorów kabuki (yakusha-e), ale po śmierci swojego nauczyciela skoncentrował się przede wszystkim na rodzimym pejzażu. Hiroshige pochodził z rodziny samurajskiej, jednakże identyfikował się z mieszczańską kulturą Edo. Zasłynął przede wszystkim jako twórca serii krajobrazowych takich jak: Pięćdziesiąt trzy stacje na gościńcu Tōkaidō (Tōkaidō gojūsan tsugi no uchi), Sto widoków słynnych miejsc w Edo (Meisho Edo hyakkei) i Sześćdziesiąt dziewięć stacji na drodze Kisokaidō (Kisokaidō rokujūkyū tsugi no uchi). W mistrzowski sposób ukazywał pejzaż w różnych porach roku i dnia, interesowały go zjawiska pogodowe. Eksperymentował z efektami i kompozycją, stosował niekonwencjonalne skróty. Wyjątkowym elementem w jego pracach jest przedstawianie zjawisk atmosferycznych takich jak opady śniegu czy deszczu oraz wichury i burze. Z drugiej strony interesowało go zjawisko cienia i jego działanie zarówno w krajobrazie, jak i domowym wnętrzu.
