sygn. na odwr. na płótnie l.: JAN CYBIS | “ Dunajec pod Krościenkiem” | 1966 r 53 x 66 [w ramce]
l.g.: nalepka wywozowa DESA WORKS OF MODERN ART z danymi obrazu w jęz. niemieckim,
p.g.: pieczątka zezwolenia na wywóz za granicę z numerem i podpisem
Pochodzenie:
Kolekcja prywatna, Wiedeń.
Obraz opisany i reprodukowany:
– Jan Cybis 1897-1972 (katalog wystawy), Galerie C. Bednarczyk 26 VI – 10 VII 1973, Wiedeń 1973, s. 60, il. 46 cz.-b.;
– Jan Cybis 1897-1972, kat. wystawy retrospektywnej, XII 1997 – II 1998, red. Jolanta Chrzanowska-Pieńkos, Teresa Sowińska, Galeria Sztuki Współczesnej „Zachęta“, Warszawa 1997, s. nlb., il. barwna.
W sierpniu 1966 roku Jan Cybis brał udział w plenerze w Krościenku, gdzie towarzyszył mu wieloletni przyjaciel, rzeźbiarz Stanisław Marcinów. Namalował tam około 40 akwarel i gwaszy, które były inspiracją dla obrazów olejnych. Tematem są krajobrazy Pienin, różne wersje ukazania przełomu Dunajca oraz widoki miasteczka w otoczeniu górskich szczytów. (na podstawie kalendarium zawartego w katalogu Jan Cybis 1897- 1972, s.390)
Jan Cybis (Wróblin na Śląsku Opolskim 1897 - Warszawa 1972) rozpoczął studia malarskie w Akademii Sztuki i Przemysłu Artystycznego we Wrocławiu (1920-1921). Następnie kształcił się w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem Józefa Pankiewicza. W 1924 wraz z grupą kolegów tworzących tzw. Komitet Paryski (w skrócie „KP”; stąd nazwa grupy „kapiści”) wyjechał do Paryża, gdzie kontynuował naukę początkowo w kontakcie z Pankiewiczem, później samodzielnie. W 1930 wziął udział w pierwszej wystawie kapistów w paryskiej Galerie Zak, później we wspólnej wystawie w Genewie, a po powrocie do kraju w 1931 także w zbiorowej wystawie w Polskim Klubie Artystycznym w Warszawie. W 1932 miał pierwszą wystawę indywidualną w Krakowie. Był główną postacią grupy, propagatorem założeń wysuwających na naczelne miejsce zagadnienia koloru, który „był treścią i formą” jego malarstwa. Ostatnia wystawa w warszawskiej Zachęcie dała możliwość prześledzenia jego bardzo konsekwentnej drogi twórczej. Odrzucając wszelką anegdotę, tworzył obrazy malowane „z powodem plastycznym” – pejzaże, martwe natury, portrety. Był także tłumaczem i krytykiem sztuki, pisywał artykuły, m.in. do krakowskiego „Głosu Plastyków” , którego redaktorem naczelnym został w roku 1937. W roku 1946 został profesorem warszawskiej ASP, gdzie wykładał do 1968 (z przerwą 1951-1957). W 1955 wykładał też w PWSSP w Sopocie.
